Foto 1 van 1

Toen ik begon met het schrijven van mijn columns, was het allemaal vrolijk en gelukkig. Een leuk verhaaltje met een pakkend slot. Leuk om te lezen, maar niet meer dan dat. Reacties kwamen er niet, het was een dertien in een dozijn verhaal. Eentje die je leest onder het poepen. Om er daarna, bij wijze van spreken, je kont mee af te vegen.

Dus wilde ik laten zien wat ik kon. Laten zien dat schofferen en schreeuwen niet moeilijk is. Aandacht-trekken met pittige uitspraken en hopen op reactie. En dat kwam er. Elke week vlogen de reacties op WebRegio, Hyves en in de kroeg me om de oren. Of ik wel helemaal lekker was. Of ik soms met mijn hoofd naar beneden op de trap was gevallen. Of ik niet dood wilde vallen. En of de wereld niet beter af was zonder mij.

Het gaf mij een glimlach op mijn gezicht. Sarcasme is een groot goed en mensen blijken er geweldig op te happen. Het opende mijn ogen. Het liet me zien hoe de mens echt is. Een zeikerd. Een negatief hoopje vlees, die er alleen op uit is om te zaniken. Geef maar eens toe. Waar zou je liever je mening over geven? Een net geopende kindercrèche of een pas uit de grond gestampte asielzoekerscentrum, aan de overkant van je straat. Het laatste toch?

Want zo is het. Zeiken is leuk. Schofferen is leuk. Aandacht-trekken met opvallende en zeer overdreven verhalen zijn leuk. Negatieve reacties zijn leuk. De enkele fan die wel door heeft wat sarcasme is, is leuk. En het schrijven van negatieve columns is geweldig. Shit, volgens mij heb ik nu zowaar een positieve column geschreven. Wie had dat nou gedacht?

Leander Mascini